Mijlpaaltje

 

Het is 0:12 en ik ga zo slapen. Ik heb nog even zin om wat te typen dus doe ik dat in de vorm van wederom een diepzinnige blog. Ik zou nu eigenlijk tijd moeten stoppen in het typen van mijn deelvragen voor de economie praktische opdracht óf mijn profielwerkstuk, maar uiteraard heb ik daar dus absoluut geen zin in. Ik bevredig mijn type-zin dus maar even door een blog te typen.

Ik denk dat ik vandaag een mijlpaal heb bereikt in mijn leven. Misschien niet zo’n grote, maar toch wel een mijlpaaltje. Ik denk dat op een schaal van 10 centimeter  mijn paaltje zo’n 5 centimeter is. Ik weet wat de persoon die dit leest nu denkt en (in het geval van een jongen) je voelt je nu vast heel trots als je mijn paaltje van 5 centimeter vergelijkt met je eigen paaltje, maar als je nou gewoon even doorleest en gewoon niet zo kinderachtig doordenkt zul je inzien dat mijn paaltje vrij ferm is. Ik luister muziek. Best wel veel muziek. Eigenlijk luister ik op ieder moment dat het even kan muziek, vooral sinds ik trotse vader ben van Frederik (mijn iPod). Daarop is eigenlijk alleen maar, met uitzondering van Johnny Legende, ‘rock’ op te vinden. Ik vind rock echt een kutnaam voor mijn muziek, maar ik kom niet verder dan ‘rock’. Die interessante jongens en meisjes zullen met interessante namen aankomen als: ‘indie’ of ‘new-age’, maar eerlijk gezegd boeit me dat dus echt niet. Al zeg ik dat ik ‘indie’ luister zal de persoon die het aan mij vroeg zeker weten zeggen: “Huh?”. Ik noem het dus maar gewoon rock. Of steen, dat klinkt nog leuker. Ik bedoel dus eigenlijk shit als Bloc Party, Arctic Monkeys, GreenDay, Wolfmother en niettevergeten Franz Ferdinand. Mijn mijlpaaltje heeft daar betrekking toe. Ik heb namelijk tussen al die geweldige muziek nu ook smerige, hoerige kut-hiphop. Nederlandstalig zelfs! Ja ja! Niet verwacht he? De artiesten heten Opgezwolle en die gasten zelf noemen zichzelf heel cool Rico en Sticks. Eigenlijk niet zo cool, eerder droog. Maarja dat boeit me allemaal niet zoveel. Het gaat mij erom dat het hiphop is. En dat ze rappen. Als ik ergens een schijthekel aan heb is het wel rappen. Dat is echt zó verschrikkelijk KUT! Maar in dit geval niet Ze rappen over de rappers waar ik op schijt. Ze maken die lui belachelijk. En als er iets is waar ik van houd is het mensen belachelijk maken of uitschelden of gewoon kut laten voelen. Dus vandaar. Het nummer ‘Gekkenhuis’ is wel redelijk de bomb-diggety. ‘Een beetje kijken naar hoe mensen worden opgeknapt’ is precies mijn visie. Ik word namelijk ook schijtziek van shit als Extreme Make-over en de SWANNNN. Echt crap. Dus ja, ik vind het wel leuk om te luisteren naar muziek waarin daarover gezongen, naja gerapt, wordt. Opgezwolle kan nog wel. Ik houd het daar ook maar bij. Straks kom ik niet meer toe aan die cd van +44!

 

Saluketjes!

Zondag

Het is alweer zondag 1 april. Dat gaat toch best wel hard. Ik kan me vorig jaar nog wel herinneren dat Blizzard (Makers World of Warcraft) een leuk geintje uit haalde over hun nieuwe ras. De whisp zou het nieuwe alliance ras worden en er waren serieus mensen die er nog intrapte ook, dan ben je toch wel heel erg dom trouwens. Maarja, dit was vorig jaar. Ben benieuwd of we dit jaar nog wat leuks krijgen.

Het is nu dus zondag en ik kom net m’n bed uitgerold. Jarno heeft net even gedoucht want die sliep hier. Ik heb echt mijn sufste zaterdagavond ooit beleefd gister. Ik ging eerst zogenaamd uitgebreid eten bij de Buuren van Pieck (Met twee uu’s inderdaad ) maar dat hield na een portie inktvisringen en wat tortillachips in kaassaus alweer op, aangezien inktvisringen wel heeeel erg machtig zijn, allejezus zeg! Dus toen maar naar huis. Dat was op zich ook wel een beste trip. Eerst naar het station gelopen, in de trein gestapt, bij Zuid eruit, achterop Thierry’s gare kutfiets en uiteindelijk thuis aangekomen. En toen begon het… WTF gingen we doen

Geen idee dus. We hebben toen een poging tot Battlefield 2 gedaan maar dat verliep niet helemaal soepel. Het ging kut en Boyd was dronken en zei dat z’n computer flipte. Dus dat werd niks. Toen ging ik naar Thierry toe. Daar gebeurde ook echt geen moer. Dus ging ik weer terug naar huis om Jarno bij mij te ontvangen. Het was ondertussen alweer half twaalf. Vanaf dat moment hebben we eigenlijk tot half vier muziek geluisterd, ge-excite trucked en gebowled Dus het kwam op zich nog wel redelijk goed.

Nu heb ik koppijn en ga ik zo met Jarno naar Schagen om even te skateboarden, aangezien het echt heerlijk weer is. Volgens mijn lieve Wii is het 15 graden en blijven de wolkjes vandaag weg. Beter!!!!

De Legende van Zelda

 

Het begon allemaal zo mooi! Dat prachtige meertje, dat bos met die vogeltjes en eekhoorntjes, de licht effecten van de lantaarn in de donkere gangetjes, het was (is) allemaal zó mooi! Ik was gelijk helemaal verslaafd. Vooral toen ik met de Forest Temple aan het frutselen was. Het was weer een echte Zelda gewoon. De leuke puzzeltjes, de boomerang (die je op vijf verschillende punten kon locken) en de schattige aapjes! En ook weer het nostalgische geluidje dat je hoort als je een puzzel opgelost hebt en daarmee toegang tot een nieuw stuk van de tempel vrij speelt. Ik wil hem nog steeds als sms-toon op m’n telefoon.

Na de Forest Temple begint het spel. Dan ren je het eerste stuk van Hyrule Field op en ben je blij. Ik was in ieder geval heel erg blij! Het leek allemaal zo groots. En dat is het op zich ook wel, maar toch valt het uiteindelijk wat tegen. In het begin kom je zoveel toffe characters tegen. Het verhaal lijkt te ingewikkeld om te kunnen bevatten, vooral met de Twilight Realm er ook nog is bij. Dat extreem grote Hyrule heeft gewoon een alternatieve versie! Dus twee keer zo groot. Ik voelde me opeens heel klein toen ik me dat bedacht. Vooral omdat ik moest rennen en dus niet op de rug van Epona kon luieren om een beetje met de teugels te hannesen. Maar hoe verder het verhaal vordert, hoe minder gedetailleerd het allemaal wordt. De stadjes worden vrij simpel. Allemaal characters die niet veel te zeggen hebben. Het werd allemaal wat minder. Het was wel echt wel cool allemaal. Je doet zoveel dingen. Ik heb gevist, gesnowboard, geraft (met een bootje op een wilde rivier ), gesumoworsteld, schapen gehoed, geursporen gevolgd, nog meer gevist en uiteraard heel veel gepuzzeld, gevochten en bosses verslagen. Het was echt heel tof. Maar(!), het was te makkelijk. De puzzels knalde ik zo doorheen, standaard Zelda spul (if everything else fails, try a bomb! ), en de bossfights waren geen uitdaging. Even je nieuwe itempje gebruiken en vervolgens zo veel mogelijk schade aanrichten op de zwakke plek. Je knalt er echt zo doorheen. En dat was echt heel jammer.

 

SPOILER! (Boyd en Jonas, stop hier maar  )

 

En dan het eindgevecht met Ganondorf. Ganondorf is cool. Hij heeft er in nog geen enkel Zelda spel zo goed uitgezien als in TP. Hij is echt pure evil, en dat klopt ook gewoon. In Ocarina of Time was het ook echt walgelijk om hem te verslaan, en ik moet eerlijk zeggen dat ik het zelf niet eens heb gedaan :$ (ik zat naar Bob te kijken die met het zweet op z’n voorhoofd zat te ploeteren en het uiteindelijk deed, ik was nog jong). Het zag er zo indrukwekkend uit en ik vond Ganondorf zo cool! In Wind Waker was hij ook weer geniaal! Ondanks de Cell-shaded graphics was Ganondorf weer zó tof! En dan vooral het gevecht zelf, twee zwaarden… geweldig. In TP was het gevecht ook geweldig. Dit keer in vier fasen opgedeeld. Zoals het ook eigenlijk hoort bij een echt ‘eindgevecht’. Alleen het was niet moeilijk! Totaal geen frustraties, gewoon even uitvinden hoe met nou moet en huppekee! Ik ben 1 keertje doodgegaan omdat ik het even niet wist, niet omdat het moeilijk was. Echt heel zonde.

Ondanks dat het te makkelijk was, was het wel een echte Zelda. Ik ben ook trots op m’n 52 uur die ik erin gestoken heb en ga zeker nog even door om nog wat extra dingetjes te zoeken. Ik denk dat we het maar even bij Ocarina of Time + moeten houden. Want dat was bij deze Zelda echt wel het geval. En nu maar hopen dat de nieuwe Zelda voor de Wii wél de beste Zelda ooit wordt!

 

Latertje

Keine Lust

 

Ik las een column op wiigamer.nl over een iemand die vertelde dat-ie zich niet meer goed kon concentreren op games. Wat hij bedoelde was dat hij van tevoren erg uitkeek naar een game, om hem vervolgens een tijdje te spelen en er uiteindelijk niet meer naar om te kijken. Dus niet uitspelen maar gewoon stoppen met spelen. En dat herken ik dus echt heel erg. Ik heb precies hetzelfde probleem. Ik kijk echt extreem uit naar Super Mario Galaxy, Super Paper Mario en Super Smash Bros. Brawl, en ik weet ook zeker dat als ze uitkomen ik ze meteen ga kopen. Maar ik ben tegelijkertijd toch weer bang dat ik deze spellen niet zo super lang zal gaan spelen. Dit is namelijk ook gebeurd met Zelda: The Twilight Princess. Ik heb het spel al sinds midden december en ben nog steeds niet klaar. Ik vind het echt een geweldig spel en ik heb er al 52 uur in zitten (fucking lang voor een console game, wat zeik ik nou). Maar ik voel absoluut geen drang om verder te spelen. Ik ben zooo dicht bij dat eindgevecht met Ganondorf, maar ik speel gewoon niet. Ik zit vaak genoeg op m’n kamer en heb vaak genoeg alle tijd om even Zelda in m’n Wii te knallen, maar ik doe het gewoon niet.

Die jongen op wiigamer.nl beschreef zo’n beetje hetzelfde als dat ik zojuist heb gedaan. Hij vraagt zich zwaar af wat er met hem aan de hand is en ik doe precies hetzelfde. Ik heb er geen verklaring voor maar ik weet wel wat er aan de hand is. Het is vrij simpel, het zit in de mens om ergens heel erg naar uit te kijken. Je fokt jezelf helemaal op over iets dat je (misschien niet eens zo heel erg) graag wilt hebben. Je zoekt van alles op internet over in dit geval die game en krijgt spontaan een erectie als er weer nieuwe informatie is vrijgegeven. En dat is dus allemaal bullshit. Want als je hem dan uiteindelijk hebt zul je misschien een paar dagen fanatiek spelen, om het spel daarna amper nog aan te raken. Er zullen genoeg mensen zijn die dit niet hebben, maar ik weet zeker dat er ook superveel zijn die hetzelfde hebben als ik.

Ik baal ervan. Ik heb mij twee volle weken vermaakt met Excite Truck en vind het nog steeds geweldig. Ik speel het alleen niet meer. Ik kan hem makkelijk even in m’n Wii stoppen, maar ik doe het niet. En als ik het doe houd ik het niet langer dan een halfuurtje vol. Uiteindelijk is het dus gewoon het leukst om ergens heel erg naar uit te kijken. Steeds weer een beetje nieuwe informatie en in jezelf denken hoe vet dat dan wel niet gaat worden als je het over een tijdje lekker op je kamertje kan spelen. En op het moment dat het er dan is komt er vanzelf (of eerder automatisch) weer wat nieuws naar boven om naar uit te kijken. 

Salukes

Hij is er… (alweer een week)

 

GAMEN

Het begon allemaal tijdens de kerstvakantie. Ik kwam terug van een weekje Frentsjer (Franeker, duhhhh) en had nog een vrije week over. Thierry en ik waren verslaafd aan battlefield 2 en wilden dus fulltime gaan battlefielden. De hele tijd samen in een squad en ventrilo aan waren niet meer genoeg, we wilden meer! Dus met de ervaring van de twee LAN-parties bij Beed Lain (Boyd Laan, duhhhh) wilden we mijn computer bij Thierry neerknallen. Computertje loskoppelen, in de auto en huppekee in Thierry’s kamer. Gelukkig had Thierry die dag net een nieuwe kast in elkaar geknutseld, anders hadden we m’n schermpje dus gewoon nergens kwijt gekund aangezien Thierry’s kamer nog kleiner is dan mijn WC gedeeld door 2. Nou, gruwelijk dus. Vet gegamed! Gewoon twee volle dagen van binnen zitten en lekker wit worden

De tijd gaat echt achterlijk snel als je aan het gamen bent en dus moest ik alweer weg daar. Echt kut om al je shit weer los te koppelen en weer terug te voeren. Vanaf dat moment hebben we eigenlijk best weinig gebattlefield omdat Thierry met z’n lelijke hoofd intern zat en omdat ik eigenlijk niks deed. Ik deed echt geen fuck nu ik erover na denk. Naja, heel weinig battlefield 2 dus. Nu is het ondertussen weer vakantie voor ons allebei en zijn we eindelijk weer zover. Thierry zit hier nu al vanaf 12 uur vanochtend met z’n pc’tje en het gaat lekker. De punten knallen weer binnen tijdens battlefield en ik ben ondertussen nog maar 27000 punten verwijderd van m’n volgende rank: SERGEANT-MAJOR, HELL YEAH!!! en Thierry wordt bijna Staff-Sergeant (NOOB). We hebben nu even een kleine pauze en gaan zo even allebei onze girlies bellen, op elkaar afgestemd uiteraard zodat we zometeen gelijk weer verder kunnen. En dan gaan we weer,

BADASS-G & BOECKIE FTW!!!!!!!!!!!!!!!

Blok groep (of feest)

Echt he, die nieuwe cd van bloc party. Toen ik hem voor het eerst hoorde en snel even alle nummers voorbij knalde, viel het me best wel tegen. Hij begint uiteraard echt geniaal, die riff in song for clay is gewoon cool. Dat klinkt echt als bloc party. Dan dat tweede nummer, die begint echt achterlijk maar blijkt uiteindelijk ook wel vet. Daar herkende ik bloc party ook nog wel in. Waiting for the 7.18 is weer echt zo’n pussy nummer. Op zich ook wel tof. Prayer is gewoon raar, niet echt bloc party. Gewoon zo’n gevalletje van vaak luisteren dan wordt ie vanzelf wel cool. Uniform is geniaal! Dat is het beste nummer ooit van blocparty, geen twijfel over mogelijk. Die overgang halverwege! Allemachtig daar krijg ik dus echt kippenvel van in m’n bilnaad. Daarna krijgen we ’On’. WTF bedoelt ie met “You make my tongue loose!”??? Aparte gedachte om die Kele met een los-zwabberende tong te zien, lijkt mij. Where is Home vind ik echt kut. Misschien dat ik die ooit leuk ga vinden,  Pioneers heeft ook heel lang geduurt bij mij voordat ik hem een beetje cool vond. Gewoon weer veel luisteren dus.  Kreuzberg is echt zo’n nummer die echt aan je voorbij gaat, wel lekker rustig maar niet echt bijzonder ofzo. I Still Remember is cool. Absoluut niet Bloc Party alleen. Doet me wat meer aan Muse denken of iets in die richting. Maakt niet uit, Muse is vet. En dan Sunday. Dat begin… draai het begin van Banquet tegelijkertijd af en het is gewoon precies hetzelfde   Enig verschil is dat banquet cool is en Sunday gewoon echt heeeeel suf. SRXT sluit de cd af. En dat doet ie ook gewoon echt. Ook weer zo’n langzaam nummer met dat rare belletje dat ik al eerder hoorde in This Modern Love. Als je SRXT luistert voor het slapen gaan dan weet ik zeker dat dat ook echt gebeurd. Vrij saai, maar op zich wel leuk.

Als ik nu even ga tellen kom ik uit op 7 coole nummers, 2 kutnummers en 2 twijfelgevalletjes. Ik denk dus dat ik maar besluit om te zeggen dat het een coole cd is, maar zeker niet cooler dan Silent Alarm. Mensen die met een slaapzaak voor een zaak gaan liggen om een concertkaartje te kopen zijn trouwens echt heel sneu en moeten echt oprotten van deze wereld. Vooral als ze het kaartje dan voor fucking 300 euro weer gaan verkopen. Maar dat even apart van Bloc Party.

LATER

Dear mother of JESUS!

Ik heb net echt gewoon zo’n 4 uur aan mijn presentatie gezeten! En dat is veel! Vooral als ik even een klein vergelijkend onderzoekje ga plegen over mezelf: In de 4e klas deed ik er in totaal zo’n 30-45 minuten over, wat resulteerde in een 6. Vorig jaar in de 5e ging ik toch wel vrij ferm over die 30-45 hele minuten heen met zo’n 4 uur verdeeld over 2 dagen, wat resulteerde in een 6,5 En als ik nu even na ga hoe lang ik er dit jaar al mee bezig ben zal dit, als ik mijn lijn doortrek, resulteren in een cijfer van zo rond de 14,5 Dat zou toch wel heel erg chill zijn!

Salukes (twee personen die dit lezen, als het er al twee zijn :’) )

How I love nintendo!

Een nieuw tijdperk breekt aan…

Muhahaha! Het is zover! Ik ga lekker weblogs schrijven en waarschijnlijk zal niemand ze gaan lezen!   Maakt verder niet uit, ik ga het toch lekker doen. Let maar op, over een jaartje ga ik geld verdienen met het schrijven van stukken! Voorlopig zal ik het moeten doen met zo’n twee mensen per dag die hier per ongeluk terechtkomen en daarna gelijk besluiten om maar weer snel ergens anders naartoe te gaan. Ook dat maakt me verder niet uit, ik ga het gewoon doen! Ik weet trouwens niet eens waarom ik het ga doen, maar steeds als ik weblogs lees zegt iets in me dat ik het ook moet doen. En ja, hier gaan we dan. Hehe…

 

Dit ben ik trouwens (Voor het Centre Pompidou in Parijs, HELEMAAL LEIP!)

Latertjes